Badanie mikrobiologiczne skóry głowy (głównie mykologiczne) to diagnostyka w kierunku infekcji grzybiczych (dermatofitów, drożdżaków) lub bakteryjnych, polegająca na pobraniu zeskrobin naskórka lub włosów oraz wymazu ze skóry głowy i ich hodowli w laboratorium. Jest kluczowe przy uporczywym swędzeniu, łupieżu, wypadaniu włosów, czy dermatozach i stanach zapalnych skalpu.
Przeważnie w trychologii wykonuje się badanie mykologiczne. Wykonuje się je w celu przeprowadzenia dokładnej diagnozy schorzeń wywołanych przez grzyby tj. dermatofity czy drożdżaki np. Malasseziafurfur. Badanie pozwala zidentyfikować dokładny rodzaj grzyba odpowiedzialnego za infekcję oraz określa, na jakie leczenie zareaguje.
Nieleczona grzybica skóry głowy może prowadzić nawet do łysienia, czy też zakażenia mieszków włosowych. Badanie mykologiczne pozwala także dobrać antybiotyk, który zniszczy grzyb.
Jak wygląda badanie mykologiczne?
Do przeprowadzenia analizy w badaniu mikologicznym niezbędne jest wcześniejsze pozyskanie próbki. Następnie pobrany materiał zostaje oceniony pod mikroskopem w laboratorium.
Jak należy się przygotować do badania mykologicznego?
Badanie mykologiczne można wykonać u każdego, nie ma tu żadnych przeciwwskazań (nawet u osób starszych i kobiet w ciąży). Warto jednak wiedzieć, że wynik będzie bardziej wiarygodny, jeśli przed pobraniem próbki do badania nie będziemy stosować żadnych preparatów przeciwgrzybiczych (leków, maści, kremów). Jeśli pacjent był już leczony w kierunku grzybicy, musi odstawić leki przed kolejnym badaniem mykologicznym. Warto też wiedzieć, że miejsce, z którego będzie pobierany wymaz, nie powinno być myte ani czyszczone w dniu badania.
Grzybica skóry głowy
To wysoce zakaźna choroba wywoływana przez grzyby (dermatofity, drożdzaki), objawiająca się świądem, ogniskami łysienia, ułamanymi włosami, zaczerwienieniem i łuszczeniem skóry. Leczenie wymaga konsultacji ze specjalistą: trychologiem lub dermatologiem i zazwyczaj obejmuje doustne leki przeciwgrzybicze oraz szampony lecznicze.
Najczęstsze objawy grzybicy skóry głowy:
- Rumieniowe, łuszczące się wykwity dającymi odczucie świądu, którym czasem towarzyszy wysięk ropny;
- Zmiany pozbawione włosów lub z charakterystycznie, równo ułamanymi włosami na wysokości kilku
- Milimetrów ponad powierzchnią skóry, otoczonymi biało-szarą pochewką, widoczną po wyrwaniu włosa;
- Nieprzyjemny zapach skóry głowy.
Przyczyny i czynniki ryzyka:
- Bezpośredni kontakt z zakażoną osobą lub zwierzęciem (psy, koty, chomiki).
- Używanie tych samych grzebieni, szczotek, ręczników, czapek.
- Obniżona odporność organizmu, zaburzenia hormonalne, cukrzyca, niewłaściwa higiena.
Leczenie i zapobieganie:
- Leczenie: Konieczne jest przyjmowanie leków doustnych (np. terbinafina, itrakonazol) przez kilka tygodni oraz stosowanie szamponów leczniczych.
- Higiena: Unikanie wspólnego używania przedmiotów osobistych.
- Diagnoza: Wizyta u dermatologa lub trychologa, badanie mykologiczne (posiew).
